Hoe de gelovige zich ontspant


“…Hoe sterker de verbinding tussen een persoon en zijn Heer wordt, hoe relaxter hij zich zal voelen. Dit is waarom zij tegen Ibn al-Mubarak zeiden: “Wie zijn de koningen?” Dus hij antwoordde: “Degenen die wegblijven van de wereldse genoegens.” Zij vroegen hem: “Wie zijn de laagste mensen?” Hij antwoordde: “Degenen die hun religie eten,” wat betekent dat zij hypocriet zijn met de mensen. Dus zij doen dit voor een hapje voedsel of een kenmerk van eer, of een ander wereldlijk genoegen. Zij vroegen hem: “Wie zijn de laagsten van de laagsten?” Hij antwoordde: “Degenen die hun religie ruïneren om voor anderen wereldlijk nut te verkrijgen.”

Een van hen zou zichzelf beschrijven, zeggende: “We zijn in zo’n staat van geluk dat als de koningen en hun zonen er van zouden weten, zij erover met ons met zwaarden zouden vechten.” Dus, ons geluk is groter dan het geluk van de koningen! En als zij van dit geluk dat wij hadden wisten, dan zouden zij ons met wapens bevechten.

Toen ibn Taymiyyah in conflict kwam met de heerser, zei de heerser tegen hem:

“Ik weet dat je de mensen om je heen ziet verzamelen, en dit maakte jou gretig naar mijn koninkrijk.”

Dus, Ibn Taymiyyah antwoordde:
“Luister! Bij Allah, ik zou nog niet één enkele dirham betalen voor jouw koninkrijk!”

Nog niet één! Maar, de heerser vreest voor zijn troon, en Ibn Taymiyyah stelt hem gerust door hem te zeggen dat hij zijn koninkrijk nooit zou kopen. Dit is allemaal het resultaat van het geluk en eer waar zij in ondergedompeld worden. Natuurlijk, de mensen van de dunya begrijpen hier niets van. Zij begrijpen dingen alleen in de context van de wereld waar zij in leven, de auto’s waar zij in rijden, het geld dat zij hebben, etc…
Dan, naast het geluk waar zo iemand in ondergedompeld wordt… waarom wordt men relaxed? Men relaxt pas als resultaat van aanbidding, omdat dit de lege plek vanbinnen vult. Net zoals wanneer een motor met olie gevuld wordt…”

['at-Tarbiyah al-Jihadiyyah wal-Bina''; 5/26-27]